लघुकथा: जाडोको ओखती

लघुकथा: जाडोको ओखती

✍️ ध्रुवराज थापा 'पुरूष'

(काभ्रे, पनौती, हाल: कपन, काठमाडौँ ।

"आत्थुथु...! यो जाडोले पनि मार्ने भयो यार !" 

बिहान आठबजे सिरकभित्र गुटुमुटु पर्दै मनिष क्यानाडामा रहेको आफ्नो साथीसङ्ग भिडियो कलमा बात मार्दै थियो ।

रमेशले उताबाट सोध्यो, "हो र त्यस्तो जाडो छ अहिले नेपालमा ? त्यही जाडोको खवर सुनाउन कल गरेको मलाई ?" ऊ जिस्कियो ।

"आम्मामा ...! तँ यहाँ भएको भए थाहा पाउँथिस्, कस्तो जाडो छ भनेर ! उठेर मुखधुन जान त सकेको छैन ।तँ चैँ त्यहाँके गर्दैछस् नि ?" मनिषले साथीलाई सोध्यो।

क्यानाडाबाट रमेशले हास्दै सुझायो, "म त यहाँ काम गर्दैछु, अनि त्यस्तो हो भने जाडोको ओखती गर्नुपर्छ नि त ! किथाहा छैन तँलाई जाडोको ओखती ?"

रमेशको बोली भूईँमा खस्न नपाउँदै मनिषले हास्दै जवाफ दियो, "किन थाहा नहुनु नि ! जाडोको ओखती भनेको रूई, दुई कि फुइ त हो नि !"

रमेश खित्का छोडेर हास्यो, ऊ थप्दै गयो, "अब दुई हुनलाई बाउले बिहे गर्देका छैनन्, फुई भनेको अब आगो बाल्न कताजाउँ ? त्यसैले यी रूईको सिरक भित्र त बसैकै छु नि !"

साथीको कुरा सुनेर रमेश अझै बढी खित्का छोडेर हास्न थाल्यो ।

मनिष बोल्यो, "ल किन हासेको यार ? झन सही कुरा भन्दैछु तँलाई, तँ पो उता गइस् तँलाई आनन्दै भो !"

घरको छतमा जमेको हिउँ साबेलले फाल्दै गरेको रमेशले सोध्यो, "अनि अङ्कल अन्टी चाहीँ खोई त ?"

मनिषले घरको झ्यालबाट बारीमा कामगर्दै गरेका आफ्नो बाउआमालाई ब्याक क्यामेरा खोलेर रमेशलाई देखाउँदैभन्यो,"ऊ त्यहाँ बारीमा काम गर्दै हुनुहुन्छ ।

रमेशले घोच्यो,"अब बुझिस् नि, जाडोको ओखती  के रहेछ भनेर ! त्यता आफ्नो बाउआमालाई हेर अनि यता मलाई हेर!"

२०८१ पौष १५